كلام مؤلف در آدمى * سانحة : سبحان اللّه آدمى را روى در عالم دهند اگر سير بخورد گويند مستست و اگر گرسنه باشد گويند ديوانه و اگر ترك دنيا و علايق آن نمايد گويند « رهبانيّة ابتدعوها » و اگر به علايق دنيا آلوده بود گويند « إنّما أموالكم و أولادكم فتنة » و اگر خفته است مردار است و اگر بيدار است متحيّر در كار ، اگر گرد معرفت گردد گويند « و ما امروا إلّا ليعبدوا اللّه مخلصين » و اگر از هر دو كناره گيرد گويند « و ما خلقت الجنّ والإنس إلّا ليعبدون » اگر خواهد تحصيل شناختن پروردگار كند گويند « ما للتّراب وربّ الأرباب » و اگر ترك معرفت نمايد گويند « كنت كنزاً مخفيّاً فأحببت أن اعرف » اگر شفيع طلبد « لايشفعون إلّا لمن ارتضى » خطاب شنود ، اگر نوميد شود گويند « لاتقنطوا » و اگر ايمن شود فرمايند « أفأمنوا مكراللّه » و اگر فارغ نشيند خطاب آيد كه « والّذين جاهدوا فينا لنهدينّهم سبلنا » و اگر جهد كند ندا رسد كه « يختصّ برحمته من يشاء » و اگر فرياد كند گويند « لايسئل عمّا يفعل و هم يسئلون » در راه او شكسته دلى مىخرند و بس « 1 » . وجه تسميهء شهررى * فائدة : بدانكه رى نام شهريست از عراق و منسوب بآنرا رازى مىگويند . چنان كه گويند فخر رازى و مراد نسبت برى است و سرّ اينكه شهر را رى و

--> ( 1 ) - مضمون اين مطلب اشعارى در اواخر كتاب خواهد آمد .